AQUANARIA ETA MADRID FUSIÓN ELKARTEAREN ESKUTIK JASANGARRITASUNAREN SARIAREN LEHEN EDIZIOA

Helburua gastronomiaren munduarekin lotutako proiekturik jasangarriena ezagutzea da, NBEren 2030 agendaren garapen jasangarriko helburuak kontuan hartuta, eta iraunkortasunaren printzipioak bere negozio-filosofiaren parte direla frogatzea.

Ospakizuna Madrid Fusion 2021 esparruan, kazetari espezializatuek eta ospe handiko sukaldariek osatutako epaimahaiarekin, bai eta gastronomiako eta elikagaien sektoreko adituek ere.

Goi mailako gastronomiarako tamaina handiko lupiak hazten dituen Aquanaria enpresa da sari berri honen sustatzailea, eta munduko gastronomiari buruzko lehen kongresu globalera iritsi da; edizio honetan, gastronomia zirkularra da ardatz nagusia.

Jasotako dossier guztien artean, Madrid Fusión eta Aquanariako ordezkariek finalera pasatzen diren 5 jatetxe aukeratzen dituzte.

 

Madrid Fusión 2021

 

Madrid Fusión gastronomiaren nazioarteko hitzordu handia da, eta maiatzaren 31tik ekainaren 2ra egingo du bere 19. edizioa IFEMAn. Bertan, biltzarkideak biltzen dira edo munduko edozein lekutatik plataforma digitalaren bidez, ponentzien garapena jarraizten dute.
Pandemiaren ondorioz sektoreak aurre egin behar dien erronkek markatutako edizioa da, eta gizarte- eta ingurumen-kontzientziarentzat pizgarria izan da.
Hitzaldi gehienak gastronomia zirkularraren ingurukoak dira, hau da, sukaldaritza osasungarria, aprobetxamendukoa, ingurumen-inpaktua gutxitzekoa eta errespetuzko ekoizpen arduratsukoa, eta ospe handiko nazioko eta nazioarteko figuren hitzaldiak ditu.

 

Jasangarritasun gastronomikoaren saria

 

Biztanleria geroz eta prestatuagoa eta sensibilizatuagoa dago ingurumen alderdiekin eta joera hori gastronomiaren sektorera ere iritsi da: sukaldarien ekintzek, hala nola beren ingurunea ikertzea, aztertzea eta aztertzea beren baliabideak aprobetxatzeko, 0 km-ko produktuak erabiltzea, elikadura osasungarriaren alde egitea, elikagaien alferrik galtzearen aurka borrokatzea edo munduko gosearen aurka borrokatzea, agerian uzten dute iraunkortasunaren inguruko kezka.

Bestalde, jatetxeetako bezeroaren profila ere aldatu egin da. Gero eta informatuago eta kezkatuago dago osasunaz eta iraunkortasunaz, eta, gero eta gehiago, osagai osasungarri eta organikoen aldeko apustua egiten du. Gozamena bere bizimoduarekin bateragarri egitea ahalbidetuko dioten zaharberritze-aukerak bilatzen ditu.

Jatetxe iraunkor baten printzipioak oso ugariak dira. Erabiltzen dituen lehengaiekin, erabiltzen duen energiarekin, kudeaketarekin, langileekin, arkitekturarekin, hondakinen kudeaketarekin eta birziklatzearekin, kutsadurarekin eta sortzen duen inpaktuarekin lotutako alderdiak biltzen dituzte, eskaintzen dituen menuak.

Hautagaitzek, iraunkortasunaren printzipioak beren negozio-filosofiaren parte direla frogatzen duten proiektu guztiak aurkezten dituzte.

 

Irabazleak sari hau jasoko du:

Mikel Aranburuk “arrainen artista” garaikur gisa egindako metal birziklatuzko eskultura.
4.000 €-ko zuzkidura, irabazleak aukeratutako GKE bati emateko, haren jarduera-eremua Nazio Batuen garapen jasangarriaren helburuetako baten barruan sartzen bada.
Aquanariak Kanarietan dituen instalazioak ezagutzeko gonbidapena.

 

Aquanariaren konpromezua

Jasangarritasunaren saria Aquanariak babesten du, Espainiako itsas akuikulturaren sektorean aitzindaria den enpresa. 1973an sortu zen, eta 1989an Kanarietara joan zen, itsas biodibertsitatearen paradisuan, lupientzako ekosistema egokiena bilatuz: Ozeano Atlantikoko ur garbiak, irabiatuak eta oxigenatuak.

Aquanaria produktua mundu osoko jatetxe onenetako mahaietan zerbitzatzen da, lupia basatiaren alternatiba jasangarri gisa aurkezten delarik. Lupiaren arrantzaldia atzeraka bait doa Europa osoan. Sari honekin (kongresu gastronomikoan geratzeko dator) filosofia hori bera duten proiektuak aintzatestea da asmoa.

 

Jasangarritasunaren saria, Mikel Aranbururen garaikur jasangarria

 

Izan ere, Arancha Apezteguía sari honen antolatzaileetako batek esan zuen bezala, “Elkarlana egiteko bideratuak geunden eta unea iritsi zen, Mikel.”

Iraunkortasuna funtsezkoa da Mikelentzat.

Mikel Aranbururen obra guztiak hondakinetatik birziklatutako metalez eginda daude eta ingurumena errespetatuz egiten dira. 0 km-ko produktuak erabiliz beti. Itsasoan eta naturan inspiratuta daude. Ozeanoan bizi diren espezie ezberdinetan, urte askoan jarraitzea nahi dugun horietan.
Horregatik, garrantzitsua da hori errespetatzea, zaintzea eta publikoa kontzientziatzea.

Jacques Cousteauk esan zuen bezala, “Gizakiaren itxaropen bakarra eta benetakoa itsasoa da” eta gure esku dago.

Egiteko prozesua:

Materiala aukeratzea, zinkezko xaflazko erretala Aquanariarako bakarrik den lanerako egokitzea.
Atlantikoko lubina Handia islatzea
Grabatu, moztu, forma eman, margotu eta bernizatu.
Amaitutako metalezko pieza egur batean doitzea eta Madrid Fusion eta Aquanariako jasangarritasunaren I. Saria inskripzioarekin grabatutako metalezko plaka bat gehitzea.

5 finalista

Lehen edizio honetako 5 finalistak honako hauek izan ziren: Azurmendi jatetxea, Quitu jatetxea, La Torre by Marañon jatetxea, K & Co Sustainable Kitchen eta Miguel González jatetxea.

Bakoitzak bere zuhaitz izenduna izango du hurrengo landaketan, Aquanaria basoan.

Proiektu hau enpresaren Gizarte Erantzukizun Korporatiboaren parte da, oso kontzientziatuta baitago iraunkortasunaren alderdietan.
Aquanaria basoa Los Moriscosen gune degradatu batean dago, berreskuratzeko asmoz. Espezie autoktonoak dira, gehienak Fayas (Myrica Faya), eta zuhaitz bat landatu da langile bakoitzaren eta laguntzaile askoren izenean. Asmoa zuhaitzak landatzen jarraitzea da, basoa hazi dadin. Aquanariak planetarentzat egindako oparia da.

Lehen edizioko irabazlea

 

Azurmendik Madrid Fusión y Aquanariaren jasangarritasunaren Saria irabazi zuen. Epaimahaiak 2030eko garapen jasangarriaren helburuekin duen konpromisoa baloratu zuen, baita gastronomiaren sektorean alderdi horietan erreferente izatea ere.

Gustavo Larrazabal, Aquanariako presidenteak, Mikel Aranbururen material birziklatuarekin egindako eskultura eta 4000 euroko txeke bat eman zizkion Eneko Atxari. Sukaldariak Bizkaiko Caritasera bideratzea erabaki duena.

Zorionak Eneko!

“Seinaleak argiak ziren: Aita Mari, erreskate-ontzi bihurtutako Getariako atunontzia eta gure balio jasangarriak.” (Valentina Palmero)

 

 Inspirazio iturri diren proiektuak

“Aita Mari” itsasontziarekin elkartasunezko proiektua Itsas Salbamendu Humanitarioko Elkartearentzat.

Martxoaren 20an  Nerea eta Amaiak Valentina Palmero bisitatu zuten, Itsas Salbamendu Humanitarioko Elkartearen ordezkari gisa, salbamendu-txaleko sorta bat emateko erronka garrantzitsu batekin:

1. Txaleko bakoitza banan-banan desmuntatzea eta jostea
2. Piezak sailkatzea eta baloratzea
3. Garbitzea eta lehortzea
4. SMHrako “Aita Mari” diseinua egitea
5. Produktua merkaturatzea

Asteburu osoa eman zuen Salbamendu txaleko bat produktu erabilgarri bihurtzeko proiektua lantzen, eta lortu zuena sinestezina da:

Argi dago ez dela produktu bat soilik, osagarri bat baino askoz gehiago da.

Txaleko bakoitzean inprimatuta datorren zerbait da. Aita Mari berarekin hasten den istorioa da, 1800ean bere lana izan zena eta gaur egun inoiz baino gehiago gogoan duguna. Kantauri itsasoak José María Zubia irentsi zuen egunean  ekaitz handi batean kostara itzultzen saiatzen ari ziren 38 arrantzale salbatu zituen.

Aita Mariren omenez. Salbatzera, laguntzera  itsasoratzen diren gizon-emakume horien omenez, Valenek motxila solidario hau sortu du eginkizun argi batekin: txaleko horiei bizitza gehiago ematea, zergati handi batengatik!!!!

Ilusio handiz egindako lan zorrotza da.

Motxila eskuz egina dago, bi salbamendu-txaleko eta Getariako portuko arrantza-sare berrerabiliak ditu. Osagarri guztiak aprobetxatu dira: segurtasun-itxiturak, uhalak, txilibitua. Sareek diseinua, testura eta erresistentzia handia ematen diote produktuari. “Ehuna erreskatatzen duten arrantza-sareak!”

Motxila bat egiteko, egoera ezin hobean dauden 2 salbamendu-txaleko behar dira, pieza guztiekin. Horregatik, hasiera batean 10 motxilen plangintza bakarrik egin zen. Zorionez, merkaturatu aurretik agortzen ari dira.

Gainerako materialarekin poltsa-eredu txikiagoak eta ez hain konplexuak egingo dira.

 

Proiektuaren 1. faserako: piezak askatu, jostura desegin eta sailkatzeko, Zumaiako lagun eta bizilagun zoragarri batzuen laguntza izan du.

2. fasea materiala garbitzea eta prestatzea da, osagarri berezia eta bakarra egiteko!
3. eta 4. faseak: SMHrako “aita Mari” linea egiteko oihalak lehortzea eta  moztea. 

Eskerrak  Itsas Salbamendu Humanitarioari proiektu zoragarri hau garatzeko Las cosas de Valen aukeratzeagatik.

Zentzuz, elkartasunez!

5. fasea azken produktua merkaturatzea da. SALMENTEN IRABAZIEN PARTE BAT ITSAS SALBAMENDU HUMANITARIOKO ELKARTEARENTZAT IZANGO DA.

Lehen bisita egin eta astebetera, salbamendu-jaka  dorre pare bat heldu dira “aita Mari” ontzitik berriro lanean hasteko.

Hondakinei balioa ematea

Patricia Echevarria Las cosas de Valen tailerrean izan zen motxilari beste osagarri bat gehitzeko. Balabfactoryn 3Dn inprimatutako piketeak dira, erabiltzen ez diren arrantza-sareekin sortutako filamentuan oinarrituta. Jarraipena ematen diote 2020an gauzatutako mentorizazio-programari. Programa horretan, sareak birziklatzen dira ORIGEN-DESTINO poltsen osagai guztietan 3Dn inprimatzeko. 

Martxoaren amaieran, MIKEL ARANBURUren telefono deia.

“Mikel Aranburu Urruzola beti beti egon den pertsona horietako bat da!”

Duela 4 edo 5 urte ezagutu zuten elkar, eta ordutik beti saiatu dira elkarlanean, laguntzen, partekatzen. Mikel Aranburu eta bere artea beti egon dira Las cosas de Valenekin.

Valenek joan den astean jaso zituen deietako bat izan zen berea: 

Zertan lagundu dezaket, nola egin dezakegu elkarlana Aita Mariko salbamendu-txalekoen proiektuan?

 

Eta hauxe da emaitza, kantauri itsasoan inspiratutako  artea. Atun isats horiek hondakinetik abiatuta eginak daude. Birziklatutako zinkezko piezak dira. Mikelek askorentzat baliagarriak ez diren materialetan ikusten du artea.

“Badaude hitz egiten didaten materialak eta nik berrerabiltzen ditut, bigarren bizitza emanez. Niretzako ez bait dira zaborra, nire inspirazio iturria baizik.  Nire helburua, birziklatzeaz gain, konzientzia sortzea da. Hau da nire ikuspuntua eta ekarpen pertsonala, gauzengan dugun erlazioarekiko, nola erabili eta baztertzen ditugun gauzak, non bukatuko duten pentsatu gabe.”

“Eskerrik asko Mikel!!! Ederra da!!! “

Hilabetea emozionatzen gaituen eta balorea ematen dion detailetxo batekin amaitu da proiektu eder honi balioa gehituz:

 

Getariako portuan jasotako sareak konponduta daude!!! Oso ondo ikusten da SAREGILEen lana. Orbain bat dirudi, baina benetan azaltzen duena dedikatutako denbora eta ahalegina dira.

 

Motxila honetako orbain horrek irudikatzen du gure eskuetan dagoela, gure ekintzetan, munduari egin diogun kaltea konpontzea. Ez dela ezer gertatzen, inoiz ez dela berandu aldatzeko, urratuak josteko eta aurrera jarraitzeko. Jarraitu!

Hondakinekin lan egiten dugunontzat harro egoteko modukoa da horrelako proiektu batean parte hartzea. Proiektu jasangarria eta solidarioa. Proiektu honetan, beren bizitza beste batzuk salbatuz jokatzen duten emakume eta gizon horiei lagunduko diegu nolabait.

Eskerrik asko Valentina Palmero eta Itsas Salbamendu Humanitarioari parte hartzen uzteagatik.

LENA YAU-K A MIKEL ARANBURURI IDATZITAKO HITZ POLITAK

 

Mikel Aranburu eta bere arrain sarda biziduna

Bizia

Hori da sentitzen dena Mikel Aranbururen arrainak ikustean.

Ez dira uretan bizi diren izakien erreprodukzioa soilik. 

Artistaren lana haratago doa: bizitza ematen die formei eta mugimendua egurra, metala eta paperari.

Bere eskuak argiari ematen diote forma: badirudi bere sorkuntza bakoitza hegal kolpe bat emateko zorian dagoela istorioak kontatzeko.

Sardinak munduko itsasoetan zehar egindako bidaiez hitzegiten du, arrainak bere hegalak zabaltzen ditu alfabetoa eskeintzeko, erreboiloak etorkizuna adierazten diguten konstelazioak gordeten ditu bere bizkarrean.

Poesia duen itsas fauna, zilar dotorezia, zer garen erakusten duen mugimendua.

“Arrainak itsasoko giharrak dira” idatzi zuen Gabriela Lovera poetak eta itsasoa munduko ohea.

Koloreak gainazalean isladatzen duen eta koralezko basoak mimoz gordetzen dituen ispilu birakaria.

Fosforo koloreko begiak, parpailazko uhinak, forma aldatzen duten ondar ale eta arrokak artista grabatzaileak nahi duelako:korrontea izendatutako haize likidoa. Mikel, begirunez sartzen da ispiluan, olatuak saltatzen ditu, urperatzen da; gatzadun kosmosa begiratzen du ezkatadun hizkuntza bera hitzegin dezagun.

Sortzea eta birsortzea, maitatzea eta errespetatzea da.

Begiratu, miretsi, biztanle zoriontsuak garela jakin, ingurumenaren eguneroko mirarien zaintzaile bezala gure burua ulertu.

 Horregatik, Mikelen obra estetikoa da, baina, baita etikoa ere.

 Arrainak bere behatzetatik jaiotzen dira, naturaren ongi izateaz arduratzen diren eskuetatik datozela badakitelako.Ozeanoetako oreka aldatzen duten elementuak jasotzen dituzten eskuak.Arduragabetasunak botatakoekin disdiraz betetako eskuak: hondakinak.

Argi keinu bat itsasertzean utzitako lata bat izan daiteke, ahazte batek sakontasunean kokatutako burdin multzo bat.

Mikelek, bildu, garbitu, birziklatu eta utzikeria eraldatzen du izaki bizidunen adina luzatuz.

Hutsari arima eman eta itxaropenez betetzen gaitu.

Arrain bakoitza baieztapen bat da. Beti da posible mundu hobea.

                           

                                                                                                            Lena Yau

                       

        

                

        

                                                                                                                                                                 

Lena Yau (Caracas, Venezuela, 1968) venezuelar idazlea, kazetaria, poeta eta ikerlaria da. Literaturan ikasi zuen Andrés Bello Unibertsitate Katolikoan eta Gizarte Komunikazioko masterra egin zuen erakunde berean. 1997an Venezuelatik etorri eta Madrilen finkatu zen 1999an. Han, Madrilgo Unibertsitate Autonomoan Filologia hispanikoa ikasi zuen.

 

Karrera

Lena Yau kazetari esparruan, El Nacional egunkaria, Clímax aldizkaria eta Dulcear atariko zutabegilea da.

Literatura mailan, “El sabor de la Eñe”-ren egileetako bat izan zen, gastronomia eta literatura baldintzak biltzen dituen glosarioa, Cervantes Institutuak argitaratutakoa Espainian. 

Bere izena, nabarmena da “Cien mujeres contra la violencia de género” lanean. Ipuin, poema eta saiakera bilduma honetan Kira Kariakin, Virginia Riquelme eta Violeta Rojo idazle venezuelarrek  hartzen dute parte beste batzuen artean. 2015ean FUNDAVAG Ediciones-k argitaratutakoa.

2016an Carabobo Unibertsitateko Nazioarteko Liburu Azokan parte hartu zuen, atzerrian karrera egin zuten Venezuelako idazle talde baten ordezkari gisa.

Urte bereko urrian “Taller de literatura y gastrononomía” idatzi zuen Amaranto jatetxean, Margarita uhartean.

2018ko martxoan, Venezuela bisitatu zuen, bai Caracasen eta bai Margaritan bere azken lana aurkezteko: “Bienmesabes”, Gravitación argitaletxeak editatutako gastrofikzioko liburua.

 

Literatura eta gastronomia

Bere espezialitatea literatura eta kazetaritza, gastronomiarekin lotzea da. Usainak, zaporeak eta sukaldaritzako gaietan oinarritutako istorioak, pertsonaiak, ezarpenak eta lekukotasunak sortzea.

Lena Yau-k lotura hori sentsorialen deskribapenetik zabaltzen du eta janaria inspirazio eta kultura bezala ulertzeko aukera ematen du. 

 

Lanak

“Hormigas en la lengua”

2015ean argitaratua eta Sudaquia Editores-ek editatua New Yorken, Estatu Batuetan. Lena Yau-ren lehen eleberria da, ikuspegi gastronomikotik, protagonistaren haurtzaroko bizipenak aurkezten dituena.

“Trae tu espalda para hacer mi mesa”

2015ean Gravitación argitaletxeak argitaratutako poesia liburua. Sentimen gastronomiko esperientzia  deskribatzen du.

“Lo que contó la mujer canalla”

2016an  Venezuelan Kalathos argitaletxeak argitaratua. Poema aukeraketa honetan Yau egileak izan dituen instantzia geografikoetara egokitutako jatorrizko emozioetara itzultzen da.

“Bien me sabes”

Narrazio textu bilduma berriena da. 2017an  Gravitaciones-ek argitaratutakoa. Berrogei istorio labur biltzen ditu hemen. Janaria, erotismoa eta umore beltza dira protagonistak. Egileak konpilazioa lau zatitan banatu du: Eros poché, Jung food, A la plancha vuelta y vuelta eta Chupitos.

Donostiako Arteko Galeriak  2014ko azaroaren 22tik 2015ko urtarrilaren 25era “Umami, 5.en zapore/kolore” erakusketa aurkeztu zuen. Umami azken urtetan sukaldaritza abangoardisten zirkuitoan zabaldutako hitza da eta  oinarrizko beste zapore bat izendatzeko sortu zen, gozoa, garratz, mikatz eta gaziarekin batera.

“Umami, 5.en zapore/kolorea” erakusketan, Nori Ushijima, ekialdeko artista japoniarrak, bere obrekin, gastronomia eta  5 zaporeek gure gorputzean duten eragina erakutsi zigun.

Parte hartu zuten beste zazpi artistek,  Mikel Aranburu grabatzailea haien artean, ikuspen gastronomikoez osatu zuten erakusketa, argazki, portzelana, eskultura eta beste zenbait piezekin, txuri-beltzak guztiak.

Mikel Aranbururen “Zurriola Bodegoia”k, birziklatutako zinkez egindako amuarraina eta hezurrak, plater gainean eta  sardin xerrak, birziklatutako latan zituela, urdin metaliko koloredun natura, gogoratu zigun.

“Umami, 5.en zapore/kolore” erakusketan sei artista gehiagoren obrak egon ziren: Javier Lucea argazkilaria, Pablo Iglesias galiziarra, Ricardo Iriarte argazkilari donostiarra eta hiru emakume eskultore, Celia Eslava, Pilar Soberón eta Luisa Chillida.

1908an, Tokioko inperioko unibertsitateko zientzilari eta maisu, Kikunae Ikedak, Umami kontzeptua sortu zuen. “Umai”(gozo) eta “mi”(zapore) hitzen emaitza. Ikeda, glutamatoak (proteinetan dagoen aminoazidoa) dastamen sensazio desberdina sortzen zuela jabetu zen. Nahiz eta itsas belarretatik hasi zapore berri hau azaltzeko, umami zaporea antxoak, urdaiazpiko iberiko, tomate edo parmesar gaztan aurkitu dezakegu.